| تبليغات | X |
مهربانم شاد باش
مهربانم هر کجا باشم، تو در یاد منی
برگ در بادم، تو رویای منی
مهربانم قدرت فکر منی
کافر شهرم، تو ایمان منی
مثل یک کوه قوی و پاک باش
مهربانم سرو باش آزاد باش
چون قلندر رهرو و آگاه باش
مهربانم شادیم از آن توست
در شب تار، روشنیم دستان توست
مهربانم شوق دیدارت مرا دیوانه کرد
در میان شور مستانه مرا افسانه کرد
سیرت پاکت مرا در بند کرد
مهربانم خاطرت، غمگین مباد
مهر یزدان، در دلت جاوید باد
نوشته شده توسط عرفان در 87/06/29 ساعت 2:25 موضوع | لینک ثابت
در اندرون تو کسی ست
دنیایی ست
و تو را یاری خواهد داد که خواستن را،به شدن بدل کنی
و نیرویی نهفته که گامهایت را،پیوسته براه خواهد برد
پس خویشتن را آنگونه که می پسندی ترسیم کن
و دست به کار شو
و هر روز تنها گامی بردار آرام و پر توان
در امتداد آن رویای دلپذیر
آری گاه چنین شود که تداوم راه،سخت و نا ممکن آید
رویایت را فرو مگذار
پس آنگاه سحرگاهی فرا خواهد رسید
که چشم بگشایی و خویشتن راببینی
بایسته و پرتوان
و آمیخته آنچه که میخواسته ای
این کمترین پاداش شهامت است
و ایمان به آنکه در توست
و آویختن به رویاهایت
"رویاهایت را فرو مگذار
نوشته شده توسط عرفان در 87/06/20 ساعت 23:24 موضوع | لینک ثابت
از دل افروز ترين روز جهان،
خاطره اي با من هست.
به شما ارزاني
سحري بود و هنوز،
گوهر ماه به گيسوي شب آويخته بود .
گل ياس،
عشق در جان هوا ريخته بود .
من به ديدار سحر مي رفتم
نفسم با نفس ياس درآميخته بود
مي گشودم پر و مي رفتم و مي گفتم : (( هاي !
بسراي اي دل شيدا، بسراي .
اين دل افروزترين روز جهان را بنگر !
تو دلاويز ترين شعر جهان را بسراي !
آسمان، ياس، سحر، ماه، نسيم،
روح درجسم جهان ريخته اند،
شور و شوق تو برانگيخته اند،
تو هم اي مرغك تنها، بسراي !
همه درهاي رهائي بسته ست،
تا گشائي به نسيم سخني، پنجرهاي را، بسراي !
بسراي ... ))
من به دنبال دلاويزترين شعر جهان مي رفتم !
در افق، پشت سرا پرده نور
باغ هاي گل سرخ،
شاخه گسترده به مهر،
غنچه آورده به ناز،
دم به دم از نفس باد سحر؛
غنچه ها مي شد باز .
باغ هاي گل سرخ،
يك گل سرخ درشت از دل دريا برخاست !
چون گل افشاني لبخند تو،
در لحظه شيرين شكفتن !
خورشيد !
چه فروغي به جهان مي بخشيد !
چه شكوهي ... !
همه عالم به تماشا برخاست !
من به دنبال دلاويزترين شعر جهان مي گشتم !
....
« ... يافتم ! يافتم ! آن نكته كه مي خواستمش !
با شكوفائي خورشيد و ،
گل افشاني لبخند تو،
آراستمش !
تار و پودش را از خوبي و مهر،
خوشتر از تافته ياس و سحربافته ام :
(( دوستت دارم )) را
من دلاويز ترين شعر جهان يافته ام !
فریدون مشیری
نوشته شده توسط عرفان در 87/06/13 ساعت 21:52 موضوع | لینک ثابت
غم احساسات را تلطیف می کند و شادی، دلهای مجروح را التیام می بخشد. اگر بنیاد غم و حرمان
بر می افتاد، روح آدمی شبیه لوحی سپید می شد که بر آن چیزی جز نشانه های خود پرستی و آزمندی
ثبت نبود.
دوست تو کشتزار توست که در آن با مهر بذر می افشانی و با سپاس درو می کنی.
او سفره تو اجاق توست.
زیرا با گرسنگی به نزد او می آیی، و برای آرامش و صفا، او را می جویی...
نوشته شده توسط عرفان در 87/06/10 ساعت 22:55 موضوع | لینک ثابت
روزی زیبایی و زشتی در ساحل دریا با هم دیدار کردند و به هم گفتند: «برویم در دریا تن بشوییم» آنها
برهنه شدند و در آب شنا کردند.
پس از مدتی، زشتی به ساحل برگشت و لباس های زیبایی را به تن کرد و رفت.
زیبایی نیز از دریا بیرون آمد، جامه خویش را نیافت. او از برهنگی خویش بسیار شرمگین بود، ناچار خود
را با جامه زشتی پوشاند و به راه خود رفت.
و تا همین امروز، مردان و زنان یکی از آن دو را جای دیگری می گیرند.
اما هنوز افرادی هستند که سیمای زیبایی را دیده اند، و او را صرف نظر از جامه اش ، می شناسند.
بعضی ها هم چهره زشتی را می شناسند، و لباس ها، او را از چشم اینان پنهان نمی دارد.
نوشته شده توسط عرفان در 87/06/02 ساعت 12:48 موضوع | لینک ثابت
درباره وبلاگ
.
.
.
.
بيا ای سايه ی مهتاب و دريا بيا در پيش چشمان تو باشم
بيا بنويس بر برگ شقايق که ميخواهم پريشان تو باشم
بيا ای چشم تو عشق شقايق بيا با هم چو ياس و آب باشيم
بيا در فصل سرد بی وفايی چو ساز عاشقان شاداب باشيم
فهرست اصلی
دوستان
نوشته های پیشین
طراح قالب
POWERED BY
